‘’Keşke köyümde çobanlık yapsaydım da yinede Alamanya’ya gelmeseydim’’ diye pişmanlığını ifade eden öyle çok gurbetçimiz varki.

-Çok pişmanım yeğenim…

-Hayırdır!!!

- Çalıştığın halde hakkını alamadın mı ?

- Hasta oldun, sosyal hizmetlerden yararlanmadın mı ?

- İşsiz kaldın , devlet sahip çıkmadı mı ?

- Kiranı ödeyemediğin için dışarda mı kaldın ?

-Kesinlikle hayır!!! 
 Kendi ülkemde hayalini dahi kuramadığım her türlü zahiri imkanları bu ülkede yaşadım. Bırakın beni, köyümde yeni doğmuş evladıma dahi, vatandaşı olduğum devletimden önce Alaman hükümeti sahip çıktı.

-Mağdem bu kadar imkan içerisinde yaşadın ,pişmanlığın sebebi nedir ?

-Herşey maddiyat değil ki. Dünyanın ibret ile baktığı ‘’aile birliğim ‘’ bozuldu.

 Kaybımız elbette çok büyük, düşmanların dahi asırlardır yıkmayı başaramadığı aile birliğimizi, ekmek davası uğruna parçaladık gitti. Yoksulluk yerini varlığa bıraktı,hatta giden her gurbetçi tek başına ülke ekonomisine öyle çok katkı sağladı ki ülkeyi batmaktan kurtardı. On mark fazla tasarruf edip, memleketine göndermek düşüncesi ile yıllık erzakını dahi sırtına yükleyip oralara taşıdılar. Onların mücadelesi elbette kutsaldı. Çanakkale’ye milli mücadele uğruna yola çıkan o şanlı askerlerin mücadelesi ne kadar kutsal ise ülke ekonomisine katkıda bulunmak için diyar-ı gurbetin yolunu tutanlarında o dereceye yakın kutsiyeti vardır. Her savaşta olduğu gibi, geçim uğruna verilen bu savaştada mutlak bir tahribat oluştu.
Bu savaşın tahribatı ise tadilat ile onarılması mümkün olmayacak kadar derin bir yaradır.‘’ Dağılan aile birliğimiz,,

Ortada ne suç nede suçlu var,bugün aynı imkansızlıklar tekrar zuhur etse hicret kaçınılmaz olurdu.
Cemalettin ÖZBAŞI