Selamunaleyküm.Henüz güneş insanlara daha kızmamışken,ekmek kokuları bütün mahalleyi sarmamışken,ihanetin harflerini insanlar bedenlerine daha yazmamışken bir gece daha sabaha kavuştu yine.

Yıkık dökük bir evde sabahlar farklı olur her zaman.Sabahın ayazını iliklerinize kadar hissedersiniz.Yalnızlığında vermiş olduğu kahreden zevkle ekmek almaya gidersiniz.Sıcacık ekmeğin kokusu çocukluk günlerinizi hatırlatır size

.Annenizin bin bir zahmetle siz uyanmadan erkenden kalkıp yaktığı sobanın üzerinde kızarttığı ekmekleri hatırlarsınız birden.Üzerine o ensevdiğiniz çokeliği koyup birkerede ısırıp verdiği dürümü hatırlarsınız.Ne yazıkki o günler çabuk geçmiç ve geri gitmek istersiniz de oraya giden bütün yollar çoktaaan silinmiş olur.İ

şte siz bütün bu anılarınızı hatırlarken,kalkmaya hazır olduğunu belirten tren sesiyle anılar aleminden gerçek dünyaya ışık hızıyla dönüş yaparsınız.Bir işçinin,bir inci gibi parlayan gözlerindeki para işaretini görünce büyüdüğünüzün farkına varırsınız.

Eve ekmek götürme derdiyle yanıp tutuşan,işten çıkmasına rağmen sokak sokak gezip iş arayan babanızın size birşey çaktırmadığı günlerde gelebilir aklınıza.Hayat asla bir film gibi değildir.

Yaşam dediğimiz yolculukta kim bilir bunlara benzer daha ne duraklar var.Küçükken oyunu izleyen mutlu seyirci rolündeyken hayat denen bu yaşam,rolleri değiştirip bizi sahne tozunu zorla yutturmaya çalışıyor artık.Neden diye sormayın .

Cevap zaten belli,siz artık büyüdünüz.Ne kadar kıymetini bilmediğimiz cevherler varsa elimizde,kaybetmeye başladığımızda anlarız değerlerini.

Çiçeklerle dolu bir patika yoldan,annenizin elini bırakmak zorunda kalıp taşlı bir yola girdiğinizi anlarsınız.Ama herşeye rağmen yaşamayı bilmek gerek.

Bütün korkularınızla,endişelerinizle,büyümek denen canavarla mücadele etmek gerek.Hayatı hafife almadan yaşamayı,büyümeyi,sevmeyi ve daha bir çok şeyi yapmak gerek.Büyümek yada büyümemek.İşte bütün mesele bundan ibaret!!!Allah`a{cc}ye emanet olun...orhan ATİK